Sobra-amar

Fún facendo sucos
labrando porvenires
Dime:¿Sabes camiñar por enriba do tempo?
Cando...sobra amar


Xuntamos, unha man con outra
o corazón, preto dos nosos corpos
amamos, amantes
a necesidade de amar,
imperiosa, solidaria.
Tí lúdico, perverso
eu calada i en calma
esperando rematar
este acto da semana.
Non tes perxuizos
cando de sexo se trata
coa mente tranquila,
a min, sóbranme bágoas.

Son as doce

Entro nos 43 anos cheiña de versos sen comas nin paréntesis nin puntos suspensivos Con locura in-transitoria e cordura acordada Anos como intervalos Emocións pensadas Sin bendicións

CANCION DE CHEL

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Ás veces, só ás veces...os poemas necesitan ser recitados, sen voz vólvense miudiños,esquencidos, sen esquinas.

Precisamente...

-¿Usted no encuentra, pues, odioso, despreciable, que una mujer abandone a su marido y a sus hijas para seguir a un hombre cualquiera, del que nada sabe, ni siquiera si es digno de su amor? ¿Puede usted realmente excusar en una mujer que, además, no es ya una jovencita y que siquiera por amor a sus hijas hubiese debido preocuparse de su propia dignidad?.-

Así luce la contraportada de "veinticuatro horas en la vida de una mujer", un libro que me ha regalado Lupe para mi cumpleaños,de Stefan Zweig. Sólo esta introducción me basta para ratificarme en mis ideas, nada cambiantes,de lo que significa una burla al amor en todas sus manifestaciones. Mujeres y hombres, que a cada aventura le colocan la palabra "necesidad de", obviando sus integridades como seres racionales, individuales y capaces. Sobra decir, que el amor, nada tiene que ver con salir corriendo. El amor...no requiere premura, sí sentimiento.

Puedes irte o quedarte
puedes incluso
amarme
pero
no
APRISIONAR
las-palmas-de-tus-mis-NUESTRAS-manos.

http://www.youtube.com/watch?v=W75NGuYAQkQ

¡AH NON!

De súpeto, na sombra da noite
asombreime
do sopor dos teus ollos
e tí, asombrácheste
dos meus beizos carnosos.
¡Cómo iamos saber,
asombrándonos
que a nosa linguaxe
era outra!

sms

Yo te enseñaría a amar sin tregua y sin cansancio, amiga cómplice de palabras que dibujan sensaciones. Con tus manos, que construyen gestos, caricias y en ellas, visibles universos intangibles sólo perceptibles a la unión con otras manos.

Pretty Woman

Onte emíteuse na Tv1 a película Prety Woman, por enésima ou máis veces. Segue a batir récords de audiencia(sobre todo entre as mulleres). É curioso. Nos tempos nos que o discurso diario é ser amigos, sen complicacións,independientes, sen futuros compartidos arrasa unha película na que un home increiblemente millonario, guapo, acertado e con maneiras rescata da rúa a unha prostituta. Namóranse, quedan xuntiños e bicándose nunhas escaleiras, despois de vencer él (por amor) o medo as alturas. Fascinante e pouco enriquecedor. Non hai guión, nin fotografía nin siquera unhos bons actores , soamente o argumento , que move o subconsciente. Os americanos teñen un don que é de facernos creer nos contos de princesas atoalladas. Quizais podamos cavilar un pouco nesto porque ou decimos o que non pensamos ou pensamos cousas diferentes as que damos a ver. En calquer caso algo non cadra. ¿ Hipócritas? ¿farsantes? ¿inmolámonos? ¿despotricamos sen escoitarnos?. Eu que pensaba que as mulleres xa case estaban liberadas!

Benedetti...

Onte deuseme por chorar, unha forma de manter limpo o nervio ocular. Contan que os ollos se poñen máis bonitos e brillantes(eu mireime ó espello e tíñaos como abrótegas) .Ó espertar chego á oficina, dime María José: Morreo Benedetti. Penso"hoxe non teño bágoas ,vertinas onte(sen saber por quen), bágoas perdidas, para que os ollos reluzcan. Sinto ó mesmo tempo un nudo na gorxa, recreando aqueles tempos (tan lexanos en tempo, en formas, en estares) que non esquezo
e adoito lembrar con moita morriña. Escoiteino por primeira vez moi xovenciña, musicalizado por Paco Ibáñez. Dende o primeiro intre non quixen reservar do mundo só un lugar tranquilo, quixen facer un trato, que me quixeran sendo máis de dous, que tiveran urxencia de oirme estando jodidos e radiantes e vivecersa, quixen que Dios fose muller, para que me abrazasen,ser a imaxe presente en Corazón coraza, ser tamén a súa táctica e a súa extratexia e o seu lado oscuro do corazón, o seu rostro dentro da soledad tan concurrida que amosaba e morrer de amor, morrer de amor de vos."las nostalgias se van, queda la noche". ¡Es tan poco lo que conoces de mi.!.. que quixera adicarche un poema de Neruda, para ler na última despedida. "Puedo escribir los versos más tristes esta noche.".. que rimen coa nobreza da tua alma.

Antonio Vega..(Nacha Pop)

Fallece hoxe os 51 anos de idade a causa de un cancro de pulmón (podería ficar por mil cousas) pero elixe facelo como unha alma en pena,máis , do tumulto. Admiro a súa obra, admiro a súa sensibilidade a través da arte da poesía con música. Os seus concertos mezclados con vestimentas diferentes, olores e ollos en outra dimensión formaron parte das noites escondidas, que permanecen e están sempre en algún recuncho(eu diría nobre). Estou triste. Recordo "Tesoros""La chica de ayer""Tuve que correr""Entre tú y yo""Días que no volverán" "Murmullo en tus manos""Vapor" e a súa desordenada habitación con Enrique Urquijo. Os meus bicos de cores e de luz hoxe para él...¡Parece que deixo atrás un mundo onde pechar os ollos e sentir era tan doado!
http://www.youtube.com/watch?v=-qxuL09I4-w

Poesía como teatro..a onde chego cada día as catro en punto, sen palabras para unir pero con enormes ganas de escoitar.

http://www.youtube.com/watch?v=pEHyJYy6oTM
http://www.youtube.com/watch?v=bfTLAmHNcpc
http://www.youtube.com/watch?v=xGdMA7xbmoI
http://www.youtube.com/watch?v=qqUDs1ypkA0

A esta hora...café con Lupe Gómez

Con cariño para a poetisa Maribel, a miña irmá, a miña amiga…

“A poetisa encerrada en corpo de muller”

Ela era unha muller gris e melancólica e de repente, un día, descubreu que ela tiña dentro unha poetisa encerrada nunca cárcere. Deixou sair fora á poetisa, e púxose a brincar. Ela descubreu que podía falar e ser escoitada, descubreu que as palabras teñen música clandestina. Ela debuxou un poema na barriga iluminada da lúa. “quero ter unha hortiña chea de frores, berzas, caracois, mapoulas, tomates, carareis”. Ela coñeceu nun caminño de sombras a un poeta que se chama Pablo Neruda. Cando a poetisa se botou a pacer nos prados, a muller melancólica recupeou o sorriso que deixara abandoado nun caixón onde gardaba todas as súas mortes. Apagou a televisión, o aparello máxico no que gardaba todos os silencios, todas as tormentas, todas as vagoas. Escribeu un poema nas enrrugas da noite: “vexo a carne fosforita que aposta por sair da miña cintura, roxe e acanea como as ondas encabuxadas da praia da Coruña”. A poetisa decideu andar sen sostén nas tetas. A muller gris tiña uns fermosos ollos verdes e era tan alta como a torre de Hércules. A poetisa díxolle a unha amiga: “cando abro os xornáis nas páxinas de cultura sempre aparece a foto de Fernán Vello”. A amiga riu. A poetisa estivo toda a súa vida atada de mans e pernas. Algunhas vidas parecen dictaduras. As 8 vou a oficina. As 2 fago a comida. Pola tarde tamén vou á oficina. Polas noites estou tan cansa que meto a cabeza no lavavaixelas. As mulleres que votan o PSOE teñen 3 ou 4 empresas. Ela aprendeu a debuxar: “Tento construir coas miñas mans aneis de auga…”. Agora a muller rota reconstruiu o espello e non se perde ningún recital e ningunha conferencia. Onde se fala de literatura alí está ela. Parece que o seu corpo se converteu nunha patria. A literata tiña cheos de feridas os dedos dos pés. Polas tardes a poetisa abandona a súa gaiola de ouro e conversa con Rosalia de Castro e Antonio Machado. Non é doado desenclavar o corazón cando está tan preso. O mar ten moita fame e necesidade de comer poetisas…